Na slechts enkele Tai-Chi lessen gehad te hebben, heeft Gerard mij gevraagd om eens push-hands met hem te doen. Hij legde hierbij uit, dat dit duidelijk maakt waarvoor bepaalde bewegingen, voet-standen en snelheid dienen die je tijdens de vorm leert. (behalve de snelheid dan)

Omdat ik in het begin dacht dat hij een geintje maakte, heb ik een eerste poging gedaan. Terwijl ik alle kanten op vloog, begon ik het serieuzer te bekijken, want als het een geintje zou zijn, dan zou ik dus niet zo door de zaal heen stuiteren!

Toch wel onder de indruk van wat Gerard met deze 110 kg deed, begon ik toch aardig nieuwsgierig te worden. Dus de week daarop, weer op tijd aanwezig zijn. En ja, Gerard vroeg weer of ik het wilde proberen. Weer stuiterde ik door de zaal, en de week daarop weer.....

Nu zijn we enkele maanden verder en ik heb ondertussen een hoop dingen geleerd. Niet alleen over offensieve of defensieve acties, maar ook over mijzelf.

Ondertussen zijn we op een punt aangekomen dat Gerard enige moeite moet doen en ik soms de kans heb om hem uit balans te brengen. En elke week gaat het beter, sneller, heftiger. Nadat ik over een drempel heen ben gestapt, waardoor ik uit het defensief gekomen ben, gaan dingen ook heel anders tijdens het pushen. En dat voelt goed. Weten dat je je tegenstander van het lijf kunt houden, zonder hem lam te slaan, is een heel aparte gewaarwording.

Een andere gewaarwording is dat ik meestal het weekeind met stijve spieren in mijn onderrug loop. Dit betekend dat deze spiergroep (nog) niet berekend is op de snelle bewegingen die ik maak tijdens het pushen. Ik ben dan ook bezig met oefeningen om deze spieren steviger te krijgen.

Het is alleen jammer dat er erg weinig andere cursisten zijn die willen pushen. Misschien omdat het zo aggressief overkomt? Dat zou jammer zijn, want dat is het niet.

Wat mij overigens ook opvalt aan mijzelf met pushen is dat wanneer ik met mijn ogen open push, ik totaal geen partij meer ben voor Gerard. Ik kijk, denk na, en lig op de grond. Geen strakke actie dus! Met mijn ogen dicht voel ik veel beter aan wat er gebeurd en kan ik veel sneller reageren. Dat betekent overigens wel dat ik ook wel eens een elleboog of hand in m'n snufferd krijg :-)

Ondertussen beschouw ik mijzelf nog als een absolute beginner. Maar ik heb het idee dat ik toch vorderingen maak. En dat maakt het zo leuk om te doen! Ik verlies namelijk niet van Gerard. Ik verlies van mijzelf. En van jezelf verliezen, is niet erg. Vandaar dat ik terug blijf komen, elke keer weer.

Jacco